Manoel-Antonio

Hai uns cantos anos, nove ou dez, rebuscando entre os volumes da biblioteca dos meus pais, din cunha edición do ano 1972 da Editorial Galaxia, prologada maravillosamente por Domingo García-Sabell e ilustrada con algunhas fotografías ben curiosas, que recollía a totalidade da creación poética de Manoel-Antonio: "POESIAS".

Pasei centos de horas "sumerso" nos versos do poeta fascinado pola súa singularidade; os suxerentes xogos tipográficos, a complexidade do seu vocabulario, o cosmopolitismo, o seu nihilismo tan retranqueiro, as fermosísimas impresións telúricas e, por suposto, o seu inesgotable repertorio de recursos poéticos.

Non lin ata o de agora un poeta galego que me cautivara de tal xeito e poucos alleos ás nosas letras o fixeron de tal maneira. É por isto que decidín facerlle a miña particular homenaxe a este mestre da nosa literatura inaugurando unha nova sección no blog adicada a el, na que irei postexando aqueles poemas seus que máis me emocionan.

Con anacos dó meu interior

Liridade noitámbula

Xa vai chegar o qué...?

¿Quén dixo que o nihilismo era pesimista? Se algo nos pode causar ós humans maior desacougo iso é a nosa condición mortal, desacougo que ó longo da historia ten sido aproveitado polo "Poder" en tódalas súas versións; o relixioso ("pecado mortal"), o político ("pena de morte") e agora máis que ningún outro, o empresarial ("¡eterna e maleable xuventude!"), para manter sometida a nosa vontade. Polo tanto, a aceptación da nosa débil natureza e dunha visión non determinista da existencia, son actitudes claves para unha ampla formulación da idea de liberdade e dende logo para a súa levada á práctica, aforrarmos enerxías en mellorá-lo noso "destino" permitiranos empregar novas forzas para disfrutar o presente e modificalo, aquí e agora. Neste poema, o noso poeta acepta a súa inevitable fin con entusiasmo, non a lamenta, tampouco a agarda dende a frialdade, senon que procura o seu encontro na intensidade do presente e tamen con certa retranca.

D´o xornadario d´un estudante